Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Artykuły. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Artykuły. Pokaż wszystkie posty

piątek, 19 sierpnia 2011

5. Europejskie wakacje

Co prawda koniec wakacji już tuż-tuż, ale czasu na poznanie Europy nigdy dość. Może za rok planujesz wybrać się za granicę? Chcesz poznać Europę? Oto informacje, dzięki którym będziesz bezpiecznie i komfortowo zwiedzać państwa Unii Europejskiej!

Paszport na demoludy pojawił się wcześniej i nazywał się Wkładka Paszportowa Wielokrotna. W środku jak paszport, bo na dowód pomimo treści pieczątki w dokumencie można było jeździć do niektórych państw. Poza tym była książeczka walutowa, w której odnotowywano obowiązkowy wykup dewiz  – wspomina jeden z internautów w żywiołowej dyskusji „Wyjazdy zagraniczne w czasach PLR-u”. Dzisiaj, kiedy członkostwo w Unii Europejskiej daje nam niemal nieograniczone możliwości podróżowania po Starym Kontynencie, takie historie wydają się zapewne opowieściami z pogranicza science fiction. Swoboda przekraczania granic w obrębie państw ze strefy Schengen kusi szczególnie w okresie letnim. Pamiętaj jednak, że wybierając się w wakacyjną podróż po krajach Europy – oprócz fascynacji i marzeń – trzeba zabrać ze sobą coś więcej…





PODSTAWA, O KTÓREJ TRZEBA WIEDZIEĆ
Dzięki przynależności do strefy Schengen poruszanie się bez kontroli, możesz nawet nie zauważyć, że przekroczyłeś granicę. Nie znaczy to, że nie obowiązują cię pewne zasady i formalności, których naruszenie może spowodować koniec twojej podróży. I tak, musisz mieć ze sobą dokument potwierdzający tożsamość – dowód osobisty (jeśli nie masz 18 lat, z pomocą rodziców możesz wyrobić tzw. Dowód tymczasowy) lub paszport (pamiętaj: od 26 czerwca 2012r. każda osoba niepełnoletnia wybierająca się w podróż będzie musiała mieć swój własny paszport). Nawet jeżeli dokument nie będzie potrzebny do wjazdu do innego kraju, możesz zostać o niego poproszony na kempingu albo w pociągu.
Czy sam dowód wystarczy? Teoretycznie tak, ale warto zadbać o inne dokumenty. Na wyjazd osoby niepełnoletniej za granicę muszą się zgodzić rodzice (lub opiekunowie prawni); jeżeli jedziesz na obóz, kolonie, workcamp – o przygotowanie takiego dokumentu powinien zadbać organizator. Jeżeli podróżujesz na własną rękę, możesz odpowiednio wcześniej przygotować taki dokument i poprosić rodziców o podpisanie go (na końcu artykułu umieściłam wzór zgody w kilku językach).

Co jeszcze może ci się przydać w europejskiej podróży? Ceny komunikacji, biletów wstępu są często wyższe na zachodzie niż w Polsce. Możesz jednak postarać się o dokument uprawniający do zniżek, np. międzynarodowe legitymacje uczniowskie, gwarantujące zniżki w komunikacji, w wielu muzeach, w schroniskach. Najpopularniejsza jest karta Euro26 – dostępna dla każdego od 7. do 30. roku życia. Może być legitymacją potwierdzającą zniżki, ale też ubezpieczeniem, kartą płatniczą… zależnie od wybranej opcji. W najtańszej wersji (bez ochrony zdrowotnej) za kartę zapłacisz 25 zł. Możesz zamówić ją przez Internet. Na stronie www.euro26.pl znajdziesz również listę interesujących cię zniżek na terenie Europy.

Karta Euro26 w poszczególnych krajach, w których jest wydawana, występuje pod różnymi nazwami. I tak np.:
· We Włoszech to Carta Giovani
· W Holandii CJP
· a w Portugalii Cartao Jovem
Warto znać lokalną nazwę karty i użyć jej w sklepie, w restauracji czy biurze podróży – ułatwi to uzyskanie zniżki.

Na pewno przyda się karta EKUZ – czyli Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego. Pozwoli ona na darmowe leczenia – wniosek i załączniki konieczne do wyrobienia tej karty znajdziesz na stronie www.nfz.gov.pl Wyjeżdżając za granicę, pamiętaj również o ubezpieczeniu komercyjnym, gdyż EKUZ nie zapewnia pokrycia kosztów transportu medycznego do Polski oraz niektórych opłat za świadczenia medyczne czy ratownictwo.


Z GOTÓWKĄ CZY Z KARTĄ?
Wakacje z gotówką czy kartą płatniczą? Każdy ze sposobów jest dobry, byleby tylko zapewnił finansowe bezpieczeństwo. Możesz kupić euro w Polsce po najkorzystniejszym kursie i zabrać gotówkę ze sobą. Minusem takiego pomysłu jest brak bezpieczeństwa: skradziony portfel wypełniony banknotami równa się brak środków do życia, a wcześniej stałe sprawdzanie kieszeni, czy przypadkiem nie opróżnił ich kieszonkowiec.
Nawet jeśli skrupulatnie policzyłeś swój budżet wyjazdu, wakacyjna finezja może znacznie go podwyższyć, choć gotówki – w magiczny sposób – nie przybędzie. Dlatego dobrym rozwiązaniem jest karta bankomatowa, którą możesz płacić w sklepach, restauracjach czy muzeach, a przy okazji posiadać stały dostęp do gotówki na rachunku. Załóż konto w banku lub poproś rodziców o wydzielenie subkonta dla cienie na ich koncie. Rozwiązanie byłoby idealne, gdyby nie koszty prowizji bankowych: pierwsza ukryta jest w przeliczniku kursów walut. Wypłacając pieniądze z bankomatu lub płacąc kartą, dokonujesz rozliczenia w walucie, jaka funkcjonuje w danym kraju (np. euro). Pamiętaj, że twój bank skrupulatnie przeliczy ją po swoim kursie i pobierze z rachunku odpowiednią kwotę w złotówkach, Niestety, kursy bankowe są zazwyczaj wyższe niż te z kantorów. Kolejna prowizja ukryta jest w kosztach wypłaty gotówki w bankomatach zagranicznych. Jeśli posiadasz kartę do rachunku w naszym największym, rodzimym banku [NBP], za każdą operację zapłacisz 3% jej wartości, nie mniej niż 10 zł.




WAKACJE NA KREDYT
Niektóre z banków oferują swoim małoletnim klientom również karty kredytowe – najczęściej jako karty dodatkowe do konta rodziców z określonym limitem kredytowym. Jeśli wiesz, jak korzystać z takich kart i znane jest ci pojęcie okresu bezodsetkowego, zaopatrz się w taki plastikowy pieniądz. Pamiętaj jednak, aby nigdy nie używać kart kredytowych do operacji gotówkowych (czyli np. wypłaty gotówki z bankomatów), bo stracisz przywilej braku odsetek od wypłacanych kwot (od każdej pobranej złotówki lub euro bank naliczy sobie sowite odsetki!). I pamiętaj: wszystkie wykonane przez ciebie transakcje, będą się zaliczać w poczet transakcji dokonanych przez rodziców!



PRZED WYJAZDEM
Jeśli myślisz o budżecie wyjazdu, nie zapomnij o kosztach rozmów telefonicznych z bliskimi. Zadbaj o roaming (czyli usługę pozwalającą na rozmowy z zagranicy) i sprawdź, jakie są ceny połączeń.
Z drobiazgów, które nie są może oczywiste, ale mogą się przydać w najmniej oczekiwanym momencie, warto mieć notes z najważniejszymi numerami telefonu (w razie stracenia swojego aparatu), zapasowe okulary lub szkła kontaktowe, podstawową apteczkę (środki opatrunkowe, coś przeciwbólowego), łatwą do znalezienia (np. noszoną w portfelu lub z dokumentami) informację o ewentualnych uczuleniach lub przewlekłych chorobach i dane do osoby, z którą należy się kontaktować w razie jakichkolwiek twoich kłopotów.


ZAPLANUJ SIĘ :)
Przy planowaniu podróży zajrzyj na strony internetowe – te oficjalne i społecznościowe, tworzone przez innych podróżników. Ministerstwo Spraw Zagranicznych ma na swojej stronie poradnik „Polak za granicą”: http://poradnik.poland.gov.pl/.
Z kolei na stronach Unii Europejskiej znajdziesz wszystkie przepisy, mnóstwo praktycznych porad, dotyczących podróżowania (ale też pracy, nauki i wielu innych) po Unii dla jej członków: http://europa.eu/eu-life/travel-tourism/index_pl.htm.
Z portali podróżniczych polecamy: www.globtroter.pl oraz www.travelbit.pl. Na obu użytkownicy umieszczają opisy swoich wędrówek, adresy polecanych miejsc, rady, ostrzeżenia; a jeśli nawet nie znajdziesz tego, co cię interesuje - zawsze możesz zadać pytanie na forum – na pewno znajdzie się ktoś, kto będzie znał odpowiedź.




NIE TYLKO DLA ŚPIOCHÓW
Większość młodych podróżników dysponuje ograniczonym budżetem i preferuje noclegi w schroniskach. Zresztą, poza niewygórowaną ceną, mają one jeszcze inne zalety – wśród których chyba najważniejsza jest możliwość poznania ludzi z całego świata, lubiących – tak jak ty – go zwiedzać. W większości miast europejskich bez problemów można znaleźć schroniska, hostele. Ale zawsze, zwłaszcza w okresie wakacji, lepiej wcześniej zapewnić sobie dach nad głową. Na przykład za pośrednictwem stron: www.hostel.club.com lub www.polish.hostelworld.com.


KŁOPOTY, RZECZ LUDZKA
Oczywiście, nie życzymy ich nikomu, jednak trzeba być przygotowanym i na takie sytuacje. Przede wszystkim – w razie kłopotów za granicą – pomocą służy polski konsul. Dlatego zapisz w telefonie komórkowym adresy i numery telefonów najbliższej polskiej placówki.
Jakiej pomocy możesz oczekiwać ze strony konsulatu? W przypadku utraty paszportu lub innego dokumentu (zgubienie, kradzież) konsul może po sprawdzeniu twojej tożsamości wystawić paszport tymczasowy na powrót do Polski. W przypadku utraty pieniędzy może pośredniczyć w skontaktowaniu się z rodziną lub przyjaciółmi w Polsce, a nawet – w uzasadnionych przypadkach, jeśli nie ma innych możliwości przekazania pieniędzy – wypłacić ci kwotę, jaka zostanie wpłacona przez twoich bliskich na konto Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Warszawie. Pamiętaj jednak, że konsul nie udzieli ci pomocy w uzyskaniu utraconego bądź ukradzionego prawa jazdy.
W przypadku kradzieży – bez zwlekania zgłoś ten fakt policji. Jeśli nie otrzymasz stosownego potwierdzenia, że kradzież miała miejsce, później nie będziesz mógł odzyskać ubezpieczenia. Jeśli zostaniesz okradziony z karty (płatniczej, kredytowej itp.), natychmiast zastrzeż ją w banku.




A MOŻE WOLONTARIAT?
Wakacje z reguły rezerwujemy sobie na relaks i odpoczynek po trudach całorocznej pracy i nauki. Bywa jednak inaczej. Michał ze stołecznego Liceum im. Traugutta w ciągu paru lat pracował z drwalami w lasach Wittenbergii, odkrywał przeszłość podczas wykopalisk pod Paryżem, razem z leśniczymi w północnych Niemczech sprzątał las i katalogował karmniki dla saren. Z kolei Ewa kilka wakacji pod rząd spędziła, pracując w byłym obozie koncentracyjnym dla kobiet w Ravensbruck.
- Porządkowałam dokumentację w archiwach, spisywałam wspomnienia byłych więźniarek. Często było to bardzo trudne, ciężkie. Ale wiedza i doświadczenie, jakich nabrałam, dały mi na pewno więcej niż jakiekolwiek leniwe wakacje nad jeziorem – wspomina wolontariuszka.
Michał i Ewa przez cały okres nauki liceum jeździli na workcampy – zorganizowane formy obozów dla młodzieży, podczas których nie tylko poznaje się rówieśników z innych krajów, ale wspólnie z nimi pracuje, ucząc się i „naprawiając świat”. Oboje teraz, już studiując, zajmują się organizacją czasu grup wolontariuszy z całej Europy Zachodniej, przyjeżdżających spędzać swój czas w Polsce.
Wolontariat wakacyjny nie pozwoli na zarobienie mnóstwa pieniędzy. Jest za to niepowtarzalna okazją do udziału w ciekawym, ważnym przedsięwzięciu. Taki wyjazd należy jednak organizować kilka miesięcy wcześniej; jest wiele organizacji dbających o wysoki poziom workcampów. Sprawdź:


DLA ZAPRACOWANYCH
Dla wielu młodych ludzi wakacje oznaczają czas, kiedy można opracować zarobkowo. Troszkę odwagi i starań pozwoli na wyjazd w takim celu za granicę. Kosą liczne: lepsze stawki, przy okazji nieco zwiedzania, podszkolenie języka, inne – niż w kraju – doświadczenia. Wakacje to okres pracy sezonowej, najłatwiej więc będzie znaleźć zatrudnienie w ośrodkach wypoczynkowych, miejscowościach turystycznych i w rolnictwie – np. przy zbiorze owoców. Trzeba być jednak przygotowanym na ciężką pracę i duże zmęczenie.
Szukając takiego zatrudnienia, warto mieć przygotowane EuroCV – czyli swój życiorys zawodowy (nawet jeśli to tylko informacja o szkole średniej, do której uczęszczasz, i pracy w poprzednie wakacje) po angielsku, według formularza akceptowanego w całej Unii. Formularz i podpowiedzi, jak go wypełnić, są na stronie: www.europass.frse.org.pl
Kiedy szukasz pracy za granicą, nie zapomnij o porządnym sprawdzeniu pośrednika, dokumentów, ubezpieczenia, starannym przeczytaniu umowy – żeby zamiast spodziewanego zarobku, nie skończyć z kłopotami. I pamiętaj: jesteś obywatelem Unii Europejskiej, a co za tym idzie, możesz w dowolnym kraju członkowskim pracować na zasadach równorzędnych z innymi!




Zgoda rodziców na wyjazd małolata za granicę samego lub z opiekunem i ich podpisy powinny być poświadczone u notariusza lub w ambasadzie, lub w urzędzie paszportowym.

Dla osób zainteresowanych
My, niżej podpisani … zamieszkali … posiadający dowody osobiste … , paszporty nr … wyrażamy zgodę, aby nasz/a syn/córka … paszport nr … podróżował/a do … i po krajach ościennych (z opiekunem …). Zezwalamy również, aby syn/córka wrócił/a sam/a z … do … .
[Miejsce, data i podpisy]



Po francusku:

À presenter aux personnes concernées.
Nous, soussignes, … (imię I nazwisko matki, ojca), demeurant … (dokładny adres rodziców) titulaires des cartes d’identité n … (numery dowodu osobistego rodziców), autorisons notre fille (gdy córka) – notre fils (gdy syn) … (imię i nazwisko córki lub syna), titulaire du passeport n … (numer paszportu syna lub córki) à voyager en … (kraj docelowy) et dans les les pays limitrophes en compagnie de … (imię i nazwisko dorosłego opiekuna). Nous autorisons Assi a notre fille/fills de retourner Seul de … (skąd) à … (dokąd).
Fait à …
[Miejsce, data i podpisy]


Po angielsku:

To whom it may concern,
We … (imię i nazwisko matki, ojca, adres zamieszkania, numery paszportów) are giving permission for our daughter (gdy córka) – son (gdy syn) … (jej/jego imię i nazwisko) passeport Nr … travel to … (kraj docelowy) and around with … (imię i nazwisko dorosłego opiekuna). We are also giving permission for … (imię syna/córki) to return by herself from … (skąd) to … (dokąd).
[Miejsce, data i podpisy]

cogito 

***

Ja chcę gdzieś jechać, JA, JA, JA!! :) Gdziekolwiek... 
Myślę, że ten artykuł jest bardzo pomocny dla osób, które pierwszy raz wybierają się za granicę. Mam nadzieję, że komuś się przyda :)
Pozdrawiam! xo

sobota, 16 lipca 2011

2. Jak okrążyć świat za tysiąc zł?



Z noclegami
w ciekawych miejscach
z wyżywieniem,
w miłym towarzystwie.
Można. Nie wierzycie?
Przeczytajcie ten
reportaż.


Rok 2003. Amerykański student Casey Fenton surfuje po internecie bez żadnego konkretnego celu. Rok akademicki właśnie się skończył, w jego rodzinnym New Hampsire ciężko o rozrywkę, która wykraczałaby poza miejską knajpiano-dyskotekową sztampę. Trafia na stronę tanich linii lotniczych i znajduje ofertę last minute: lot do Islandii w jedną stronę za niespełna dwadzieścia dolarów, w co wliczone są wszelkie opłaty lotniskowe. Bardzo szybko pojmuje powód promocji – Islandia to jeden z najdroższych krajów na świecie, mało zaludniony. Raczej nie jest to kierunek wakacyjny dla Amerykanów, samoloty latają prawie puste, stąd promocja. Fenton, zdając sobie sprawę, że nie stać go na pobyt w Islandii i powrót do Stanów po normalnych stawkach, wpada na pozornie prosty, ale bardzo odważny pomysł. Wysyła swoje CV razem z prośbą o bezpłatny nocleg do 1500 Islandczyków zamieszkałych wokół lotniska w Reykiawiku. Dostaje 50 pozytywnych odpowiedzi w czasie 12 godzin. Zaczyna się pakować. Jeszcze nie wie, że stał się pionerem nowej, młodzieżowej subkultury – couchsurfingu.




Maciek: Arhus – Sztokholm - Oslo
                Łapiesz tani lot na Wizzarze. O, spójrz, na przykład do duńskiego Arhus. Drogo tam jak diabli, ale odpalamy kompa, wchodzimy na www.couchsurfing.org i szukamy możliwości zamieszkania u kogoś, kto mieszka w pobliżu lotniska albo nawet trochę dalej, już te kilka euro na bilety komunikacji miejskiej możesz wydać. Lotów z Arhus nie ma co szukać, wykombinujesz coś na miejscu. Wbrew pozorom Skandynawia to nie jest jeden wielki, szczęśliwy region, wcale tak do siebie nawzajem nie latają, most łączący Malmo z Kopenhagą trochę zaciemnia relacje między Szwedami a Duńczykami. Z tego powodu loty pomiędzy krajami skandynawskimi bywają niedrogie. Przekonałem się o tym w ubiegłym roku. Ale żeby taki lot znaleźć, powiedzmy z Arhus do Sztokholmu, musisz szukać na miejscu, bo często potrzebujesz kogoś, kto przetłumaczy ci jakąś ofertę last minute na angielski. Jeśli trafisz na kogoś z Couchsurfing.com, z całą pewnością ci pomoże. Mnie pomogli. Złapałem tanią linię do stolicy Szwecji, spędziłem miły dzień z mieszczańską rodziną na przedmieściach i odleciałem do Oslo za 10 euro. No, ale tam już było naprawdę drogo, musiałem się strasznie nagimnastykować, żeby przeczekać kilka dni do – w miarę taniego – lotu powrotnego. Mieszkałem u pięciu couchsurferskich rodzin. Nigdy w życiu się tyle nie najeździłem kosiarką do trawy. W ramach podziękowania.


Od USA do Afganistanu
            Casey Fenton spędza w Islandii wspaniałe wakacje, niemal za darmo. Islandczycy, którzy pozytywnie odpowiadają na jego prośbę, są otwarci, ciekawi dość egzotycznego przybysza. Jeździ od rodziny do rodziny, odpłacając się sprzątaniem i gotowaniem. Wraca w euforii i postanawia zbudować środowisko wokół bardzo dobrych ludzkich cech, które właśnie w pełni odkrył: umiejętności proszenia o bezinteresowną pomoc oraz bezproblemowego udzielania jej. Do zrzeszenia się wszystkich, którzy proszą o darmowy nocleg i tych, którzy są w stanie go im udzielić, Fenton zaprzęga naturalnie internet. Powstaje portal kojarzący podróżnych z tymi, którzy udzielając noclegu, mogą później (dzięki swojemu profilowi, na którym zostaje to odnotowane) liczyć na rewanż kogoś z innej części świata. W ciągu sześciu lat powstały w 2004 roku portal Couchsurfing.com rozrasta się do gigantycznych rozmiarów, stając się jednym z największych przedsięwzięć non-profit w internecie. Administrowany jest z dobrowolnych datków. Dwa lata później wokół portalu powstaje subkultura.
            Couchsurfer, czyli w dokładnym tłumaczeniu serfer kanapowy, to ktoś z natury otwarty na świat, podróżnik, gotowy na przygody, których nie powstydziłby się Beryl Gryls oraz na nieustanne niespodzianki i zmiany kursu podróży. Nie są istotne płeć, wiek, kolor skóry oraz – przede wszystkim – zasobność portfela. Do grona couchsurferów może dołączyć każdy, kto nie boi się nieoczekiwanych zmian planu podczas wojaży po odległych krajach oraz jest gotowy przenocować innego couchsurfera w niemal każdym momencie, na prośbę wysłaną kilka do kilkunastu godzin wcześniej.




Podróżując po świecie z niewielkimi pieniędzmi, licząc na tanie loty i mieszkania zapraszających couchsurferów, trzeba brać po uwagę, że luksusów nie będzie. Zdarza się, że odpowiadający na prośby z portalu Couchsurfing.org mają do zaproponowania kopiec siana w stodole, podwórko, na którym można rozbić namiot albo miejsce pod gołym niebem na karimacie, jeśli ktoś podróżuje tylko z parą dżinsów na zmianę. 

Kiedy piszę tę słowa na portalu Couchsurfing.org zarejestrowanych jest 26894 couchsurferów z Polski, co stawia nas w światowej czołówce podróżniczej otwartości. Lepsi są m.in. Niemcy (prawie sto tysięcy zarejestrowanych couchsurferów). Najwięcej zarejestrowanych na portalu mają Stany Zjednoczone, ok. 175 tysięcy. Co niezwykłe, można również liczyć na bezpłatny nocleg z herbatką w Afganistanie, gdzie couchsurferską gotowość deklaruje 93 użytkowników portalu. Listę zamyka Tuvalu z jednym chętnym. Nasuwa się oczywisty wniosek – można jeździć po całym świecie, bo gotowego do pomocy couchsurfera znajdziemy w najodleglejszej części globu.


Paulina: U2 – Aerpsmith – Tokio Hotel
            Ja couchsurfuję jedynie w stronę dobrej muzy. Tu się trzeba orientować, bo wielu młodych ludzi z całego świata wpada na takie pomysły, więc couchsurferskie oferty w okolicach miast, w których mają się odbyć wielkie koncerty, kurczą się bardzo szybko. Trzeba sobie wcześniej ustalić plan. Aby zminimalizować koszta biletów na koncert – należy kupić je znacznie wcześniej. To samo z przelotami. I dopiero na końcu, ale i tak minimum trzy miesiące przed imprezą, zwracasz się o możliwość przenocowania. Moim najbardziej spektakularnym osiągnięciem był maraton po Europie: najpierw autostopem do Pragi, nocleg u superprzystojnego couchsurfera, koncert U2, następnego dnia wylot do Berlina, gdzie wieczorem występowało Aerosmith, a później Paryż i Tokio Hotel. Tu już, muszę przyznać, że pojechałam bardziej dla Paryża niż oglądania tych pięknych buź chłopczyków z gitarami i zaczepkami. Lot był supertani – 12 euro. Kłopot miałam dopiero z powrotem do Polski. Przeglądam serwisy tanich linii lotniczych, a tu pustynia. Tydzień do samolotu za 50 euro. Lekko spanikowałam, ale ogarnęła akcję, wzięłam się w garść i w ciągu doby przecisnęłam się stopem do Niemiec, w okolice Kolonii. Stamtąd cofnęłam się – też okazją – do Belgii na lotnisko Bruksela-Charleroi. To z Kolonii, jakby ktoś nie wiedział, godzina jazdy samochodem. A stamtąd miałam różowy samolocik do Katowic. Tylko osiemnaście godzin czekałam. I okej.


Bardzo daleko od okej
            Na portalu Couchsurfing.org zarejestrowanych jest ponad dwa i pół miliona podróżników z całego świata. Beztroskie założenie, że każdy spośród nich w pełni realizuje idee, które przyświecały Caseyowi Fentonowi, kiedy zakładał portal pod wrażeniem islandzkich wojaży, jest naiwnością. Internet to zaledwie opinie o zachowaniu danego couchsurfera podczas wizyty u innego. Jego życie osobiste, toczone poza społecznością nie jest znane.
            - Pewne wnioski dotyczące człowieka można na podstawie tych rekomendacji wyciągnąć, ale lepiej, żeby nie szły za daleko – mówi Paweł Daszewski – administrator jednego z największych portali społecznościowych. – Jeśli ktoś ma na Allegro dwieście pozytywów i żadnego negatywa, to możemy z dużą dozą prawdopodobieństwa założyć, że dostaniemy od niego towar, który kupimy. Ale o tym, że jest krystalicznie uczciwym człowiekiem, któremu można żyrować najwyższe kredyty, już nas ta statystyka nie zapewnia.
- Pewnego dnia przyszło pytanie, czy mogłabym przenocować chłopaka z Wielkiej Brytanii – mówi Judyta, jedna z Polskich couchsurferek. – Jasne, nie ma sprawy, wiadomo, proszę bardzo. Przyjechał: miły, przystojny, rozmowny, bez zarzutu. Łaziliśmy po Poznaniu, pytał czy znam kogoś z mniejszych miejscowości, bo chciałby zobaczyć też polską prowincję. Pewnego wieczoru szukał czegoś w portfelu, wyjął paszport i położył go na stole. Było miło, piliśmy piwo. Zerknęłam na dokument, żeby zobaczyć, jakie ma zdjęcie. Śmieliśmy się, że głupio wygląda. Zapamiętałam jego imię i nazwisko. Kiedy już serdecznie się ze mną pożegnał, wziął plecak i ruszył w dalszą drogę, wyguglałam go z sympatii i mało nie spadłam z krzesła z wrażenia. Okazało się, że to gwałciciel poszukiwany w połowie krajów europejskich. I że zaatakował również w Poznaniu, tuż przed wprowadzeniem się do mnie na te kilka dni. Pomyślałam, że fakt, iż nie stała mi się krzywda, to był czysty przypadek. Jego dobra wola, zrządzenie losu, brak czasu, chwila przerwy w procederze. Pomyślałam wtedy: nigdy więcej couchsurferów.
Jedna z internautek związana z portalem Couchsurfing.org pisze: „Przyznam, że miałam tylko jeden problem z gościem. Był to obywatel Maroka, Said, który był bardzo miły, przynosił mi podczas swojego pobytu kwiaty i drobne prezenty, zachowywał się wzorcowo, a na końcu był zaskoczony, zdumiony i zbulwersował się, że po tym wszystkim nie pójdę z nim do łóżka. On do mnie z sercem, a ja taka nieczuła. Spakował się, nawyzywał mnie od białych dziwek i trzasnął drzwiami.


Nie zawsze kanapa
            Wybierając się w couchsurferską podróż warto brać pod uwagę, że członkowie portalu nie stanowią jednolitego środowiska, subkultury w standardowym tego słowa znaczeniu, którą identyfikuje cokolwiek więcej niż chęć taniego, pełnego przygód podróżowania po świecie. Nie ma wzorca couchsurfera, jak to bywa w innych subkulturach, np. hiphopowych. Z plecakami podróżuje pół świata. Buty trekkingowi, plecak, mało kasy, zapał i otwartość, to nie subkulturowe wyróżniki couchsurferów.
            - Ale łączy nas jedno – pisze na jednym z forów Matti89 – Odwaga i chęć poznania świata z ominięciem tego sakramentalnego biadolenia: „jak będę miał kasę, to pojadę do Nowego Jorku”. „Po przejściu na emeryturę fundnę sobie za kasę z trzeciego filaru podróż dookoła świata”. Nie trzeba czekać, świat jest na wyciągnięcie ręki. Byłem w Nowym Jorku, w przyszłym roku jadę w couchsurferską podróż dookoła świata. Mam 21 lat.

cogito 

***

I jak Wam się podoba? Zdecydowalibyście się na taką podróż? Ja już chciałam się zarejestrować na tej stronie, ale... zaraz, zaraz, przecież nawet nie mam 18 lat, no i co by powiedzieli rodzice, gdyby pewnego dnia zawitał do nas Kenijczyk albo Wenezuelka :D Ale, gdy już będę starsza, to nie wiem, nie wiem... 
Miłego weekendu wszystkim! xoxo